19 Kasım 2010

Selamsız

Çok sevdiğim eski bir Türk filmi vardır. Eski Türk filmi klasiklerinden biridir. Aslında yeni yetişen nesillerden de birçok kişi de bu filmi biliyordur ve keyifle izlemiştir. Zaten günümüz hayatına oldukça uyarlanan bu filmleri seyretmeyen de yoktur.

Kasabanın birine cumhurbaşkanının geleceği haberi yayılınca bütün kasaba hazırlık yapmaya başlar. Cumhurbaşkanımız kasabamızı ziyaret edecek diyerek elbirliğiyle hazırlığa başlarlar ve bando takımı kurarlar. Bandoyu oluşturmak için bin bir türlü eziyet çekerler. Bu eziyetlerin yanında bir sürü entrika da döner. Aralarında bir iç savaş gibidir bu bandoyu oluşturmak. Mücadeleleri sonunda bunu başarırlar. Ama kırılmayan kalp, üzülmeyen insan kalmamıştır. 

Peki ne olur sonunda? Cumhurbaşkanı kasabaya uğramaz. Trenle sadece selam vererek geçer ve gider. Ardından bütün kasaba dertleriyle sıkıntılarıyla birlikte baş başa kalır.

Şimdi siz neden anlattım bu filmi diye soracaksınız. Ülkemizde hatta etrafımızda insanlar birbirleriyle çekişir dururlar. Birbirleri çekemezler. Hangi toplulukta olursa olsun bu böyledir. Başarısızlıklarını örtmek için bir perdedir bu. Ulaşmak istedikleri hedeflere beraberce kilitlenmek yerine nafile bir çaba içindedirler. Birbirlerinin kuyusunu kazmayı, açıklarını ortaya çıkarmayı bir başarıymış gibi gösterirler. Olmayan bir başarının hesabını paylaşamazlar. Daha sonra da bakarlar ki biz ne için mücadele ettik, insanları kırdık, dostlarımızla düşman oldu derler.

İşte hayatımızda çok kez karşılaştığımız bu traji komik durum maalesef hayatımızın bir gerçeği. Ülke olarak bizim kaybettiğimiz en büyük nokta da bu zaten. Başarılı olmak için bir bütün olarak kilitlenmek yerine birbirimiz yeriz ve neden başarılı olamıyoruz diye kendimize sorarız.

Ne zaman başarısızlığın ardındaki boş işler için birbirini yiyen kişiler görsem “Selamsız Bandosu” aklıma gelir.

Murat OKUR 19.11.2010